Ρεσιτάλ με Μπετόβεν
Στις 26/4/2018 ο πιανίστας Αρης Γραικούσης έδωσε ένα θαυμάσιο ρεσιτάλ στο Ιδρυμα Θεοχαράκη. Ο Ελληνας μουσικός επέλεξε να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα υπό τον τίτλο «L. V. Beethoven: Στη Βασιλεία του Ντο». Μεταξύ άλλων το ρεπερτόριο της βραδιάς περιλάμβανε δύο από τις διασημότερες –και δυσκολότερες- σονάτες του κορυφαίου Γερμανού συνθέτη.
Με δεδομένη τη θλιβερή κατάντια της αθηναϊκής μουσικής όσον αφορά την παρουσίαση βασικού πιανιστικού ρεπερτορίου, η επιλογή υπήρξε ευπρόσδεκτη και πολύτιμη˙ υπήρξαν δε στιγμές που, στοιβαγμένοι καθώς ήμαστε στην υπόγεια, χαμηλοτάβανη αίθουσα, αισθανθήκαμε –μεταξύ αστείου και σοβαρού!– κάπως σαν τους χριστιανούς της εποχής των ρωμαϊκών διωγμών που λάτρευαν κρυφά στις κατακόμβες τον απαγορευμένο θεό τους…
Ο Γραικούσης έπαιξε το «Ρόντο, op.51, αρ.1», τη «Σονάτα αρ.8, Παθητική, op.13», τις «32 Παραλλαγές, WoO 80» και τη «Σονάτα αρ.21, Βάλντσταϊν, op.53». Παλινδρομώντας αριστοτεχνικά μεταξύ αφ’ ενός της ελαφράδας και της κομψότητας του μοτσάρτειου ροκοκό και, αφ’ ετέρου, της πρωτορομαντικής εκφραστικής δριμύτητας του κινήματος «Θύελλα κι ορμή», το παίξιμό του διέθετε συνολική εποπτεία της δραματουργίας εκάστου έργου, σε βάθος αντίληψη του μουσικού του συντακτικού, περισσή εκφραστική αυτοπεποίθηση, ψαγμένη έκφραση και τόλμη.
Παρά κάποια σποραδικά ολισθήματα και στιγμιαία κομπιάσματα/χάσματα, που φανέρωναν τα όρια των υψηλών επιδόσεών του, ο έμπειρος πιανίστας ήξερε πολύ καλά πώς να οργανώνει σε νοηματικά ιεραρχημένες παραγράφους τη ροή της κυρίαρχα διανοητικής γραφής του Μπετόβεν, διαφοροποιώντας ευφυώς και με ευαισθησία ταχύτητες και δυναμικές, παρεμβάλλοντας προσεκτικά ζυγιασμένες στίξεις, ποικίλλοντας και νοηματοδοτώντας το παίξιμό του με μεταπτώσεις του τύπου τραχιά/απαλά, άγρια/τρυφερά, ορμητικά/διστακτικά κ.λπ.
Επιπλέον υπογράμμισε και υπηρέτησε κάθε κομμάτι με επιλογή διαφορετικού φάσματος έκφρασης και εκτέλεσης: το ανάλαφρο «Ροντό» παίχτηκε τρυφερά/στοχαστικά, οι δομικού/μαθηματικού ενδιαφέροντος «32 Παραλλαγές, WoO 80» δόθηκαν με δεξιοτεχνική δεινότητα, κομψότητα και αλά Μπαχ αποστασιοποίηση, ενώ στις δυο μεγάλες σονάτες δέσποσε η ορθολογικά οργανωμένη εκτόνωση του ανήμερου πρωτορομαντικού πάθους.